آیه ولایت، آیه ۵۵ سوره مائده که در شأن امیرالمومنین نازل شده و او را ستوده است.شیعیان از این آیه برای اثبات ولایت آن امام استفاده میکنند. این آیه در شأن حضرت علی است. تمام تفاسیر شیعه بر این مطلب اتفاق نظر دارند. در میان اهل سنت نیز تقریبا چنین است. قاضی ایجی در کتاب مواقف تصریح کرده است که مفسّران بر نزول این آیه در شأن علی(ع) اجماع دارند جرجانی در شرح مواقف، سعدالدین تفتازانی در شرح مقاصد و قوشچی در شرح تجرید نیز بر این اجماع اعتراف دارند. البته در برخی تفاسیر اهل سنت ادعا شده است که این آیه در شأن عبدالله بن سلام، عبادة بن صامت، ابوبکر و تمام مسلمانان نازل شده است که البته هیچ یک دلیل محکمی ندارد. بر اساس برخی روایات، روزی فقیری وارد مسجد پیامبر(ص) شد و تقاضای کمک کرد؛ ولی کسی چیزی به او نداد. او دست خود را به آسمان بلند کرد و گفت: خدایا! شاهد باش که من در مسجد رسول تو تقاضای کمک کردم؛ ولی کسی به من چیزی نداد. در همین حال، علی(ع) که در حال رکوع بود، با انگشت کوچک دست راست خود اشاره کرد. فقیر نزدیک آمد و انگشتر را از دست ایشان بیرون آورد و این آیه نازل شد. متن آیه: إِنّما وَلیکُم

بینش وسیع و گسترده انسان درباره جهان، محصول كوشش جمعى بشر است كه در طىّ قرون و اعصار روى هم انباشته شده و تكامل یافته است. این بینش كه تحت ضوابط و قواعد و منطق خاص در آمده نام «علم» یافته است. علم به معنى اعمّ- یعنى مجموع تفكّرات بشرى درباره جهان كه شامل فلسفه هم مى شود- محصول كوشش جمعى بشر است كه نظم خاصّ منطقى یافته است.گرایشهاى معنوى و والاى بشر، زاده ایمان و اعتقاد و دلبستگیهاى او به برخى حقایق در این جهان است كه آن حقایق، هم ماوراى فردى است، عام و شامل است، و هم ماوراى مادّى است، یعنى از نوع نفع و سود نیست. این گونه ایمانها و دلبستگیها به نوبه خود مولود برخى جهان بینیها و جهان شناسیهاست كه یا از طرف پیامبران الهى به بشر عرضه شده است و یا برخى فلاسفه خواسته اند نوعى تفكّر عرضه نمایند كه ایمان زا و آرمان خیز بوده باشد.به هر حال، گرایشهاى و الا و معنوى و فوق حیوانى انسان آنگاه كه پایه و زیر بناى اعتقادى و فكرى پیدا كند نام «ایمان» به خود مى گیرد.پس نتیجه مى گیریم كه تفاوت عمده و اساسى انسان با جانداران دیگر كه ملاك «انسانیّت» اوست و انسانیّت وابسته به آن است، علم و ایمان است.درباره ا